หัวใจสำคัญของการปฏิบัติ คือการมีสติในชีวิตประจำวัน

หรือถ้าเรายังใช้กรรมฐานบางอย่าง
อย่างเราพุทโธอย่างนี้
ถึงหมดเวลานั่งสมาธิ
แล้วเราอยู่ในชีวิตธรรมดา
เราก็พุทโธของเราไปเรื่อย ๆ
เราคอยรู้ทันจิตใจที่เปลี่ยนแปลง
ถ้าดูจิตใจไม่ออก
เราก็เห็นร่างกายเคลื่อนไหว ใจเป็นคนดู
ถ้าดูจิตใจได้ก็ดูจิตใจไป
งั้นเราไม่เลิก เราไม่ตัดตอนการปฏิบัตินะ
ปฏิบัติรวดไปเลย

.
“… การปฏิบัติในชีวิตประจำวัน
นี่เป็นของที่สำคัญมาก
ถ้าเรายังแยกการปฏิบัติ
กับการใช้ชีวิตปกติออกจากกันนะ
เรายังไกลจากมรรคผลนิพพาน”

หลวงปู่มั่นท่านถึงสอน
บอกว่า ทำสมาธิมากเนิ่นช้า
หมายถึงไปพักนิ่งสงบอยู่เฉยๆ เนี่ย เนิ่นช้า
คิดพิจารณามากฟุ้งซ่าน
อย่างพิจารณากายทั้งวันทั้งคืน
คิดแต่เรื่องกายไม่ให้จิตพักเลย
เนี่ยฟุ้งซ่าน ใช้ไม่ได้

แล้วท่านก็บอกว่า
“หัวใจสำคัญของการปฏิบัติ
คือการมีสติในชีวิตประจำวัน”

.
นี้พวกเราส่วนใหญ่มันยังไม่เข้าใจตรงนี้
พวกเราเวลาเรามีงานที่จะต้องทำเนี่ย
เราอยากรีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ
แล้วจะได้มีเวลาไปปฏิบัติ
ลุกลี้ลุกลน รีบๆทำงานอยากจะให้เสร็จๆไป
อย่างจะต้องกวาดบ้าน รีบกวาดๆๆๆ ..ห๊า! เสร็จ
เอ้า! ซักผ้า .. ซักๆๆนะ เสร็จ ..ไปตากผ้า
ทำโน่นทำนี่นะ รีบทั้งวันเลย รีบงกๆเงิ่นๆ
กะว่าเดี๋ยวเสร็จงานแล้วจะไปฏิบัติ
คิดอย่างนี้
มันเป็นความคิดของคนที่ปฏิบัติไม่เป็น

.
ของเราแทนที่จะต้องรีบลุกลี้ลุกลนให้เเหนื่อยนะ
เราเห็นร่างกายกวาดบ้านไป
เราเห็นร่างกายเคลื่อนไหว ใจเป็นคนรู้
เรากำลังปฏิบัติอยู่
เราซักผ้านะ
เราก็เห็นร่างกายเคลื่อนไหว ใจเป็นคนรู้

หรือหลวงพ่อ
สมัยโบราณรุ่นหลวงพ่อนะ
มันไม่มีเครื่องซักผ้าอะไรหรอก
เวลาหน้าหนาวแล้วต้องซักผ้าเนี่ย
รู้สึกมั้ย มันสยองนะ น้ำมันเย็นเจี๊ยบเลย
เอาผงซักฟอกมาใส่แล้วก็ตีน้ำ
เอาผ้าใส่นะ แช่สักพักนึงแล้วขยี้
เนี่ยตรงเนี้ยเราเคลื่อนไหว เรารู้สึกไปเรื่อย
ใจเรากลัวความหนาว เราก็รู้ว่ากลัว

หรือจะกินข้าวก็ปฏิบัติ
ไม่ใช่รีบกินแล้วไปปฏิบัติ อันนั้นงี่เง่า
กินข้าวไปก็ปฏิบัติไป
กินข้าวไป คำนี้อร่อยถูกใจ รู้ว่าถูกใจ
อร่อยคำที่สองก็ยังถูกใจอยู่
อร่อยมากไป เผลอกัดลิ้นตัวเองเข้าแล้ว
ใครเคยกัดลิ้นตัวเองบ้าง ?
นับประสาอะไร ลิ้นยังกัดเลย
กัดคนอื่นนี้เรื่องธรรมชาติเน๊าะ(เสียงหัวเราะ)
ตัวเองยังกัดเลย

เนี่ยพอกัดลิ้นเจ็บนะ โมโห
โมโหใคร โมโหลิ้นเหรอ ?
โมโหตัวเอง ทำไมไปกัดลิ้นตัวเอง
เนี่ยรู้ทันว่าจิตโมโห นี่ปฏิบัตินะ

ไปอึ ก็ต้องปฏิบัติ
ใครเคยท้องผูกยกมือซิ
ใครเคยท้องผูก เวลาท้องผูกมากๆ
อึก้อนแรกที่ผ่านทวารออกมา
เรียกทวารแปลว่าประตู
อึก้อนแรกที่ออกมา ดีใจมั้ย ?
ดีใจใช่มั้ย
ถ้าเกิดมันถ่ายไม่หยุด มันถ่ายไปเรื่อยๆ
มันจะไม่ดีใจแล้ว
ถ่ายแล้วถ่ายอีก ๆ ไม่ยอมเลิกเลย
เป็นอหิวาตกโรคหรือเปล่าก็ไม่รู้
เนี่ยใจมันก็กังวล (ให้รู้ว่ากังวล)

.
กินข้าวที่ว่าอร่อยๆนะ
สมมุติว่าเราชอบกินทุเรียน
คำแรกนี่อร่อยที่สุดนะ
กินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ไม่อร่อยแล้ว
ทั้งๆที่รสก็รสเดิม ทุเรียนก็ลูกเดิม
เนี่ยใจเราเปลี่ยน
รสยังไม่ทันเปลี่ยนเลย ใจเราเปลี่ยนแล้ว
รู้ทันใจของตัวเองไปเรื่อย นี่ก็คือการปฏิบัติ

ขับรถอยู่ รถติดหงุดหงิด
รู้ว่าหงุดหงิด นี่ก็คือการปฏิบัติ
ไม่ใช่ต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เสร็จก่อน
แล้วมาลงมือปฏิบัติ
เพราะฉะนั้นเหลือเวลาปฏิบัติอยู่นิดเดียวเอง

.
พระในวัดหลวงพ่อเนี่ย
เช้าๆขึ้นมาก็มีหน้าที่ไปเดินจงกรม
ไปอะไรเสร็จแล้ว ก็ไปบิณฑบาต
บิณฑบาตก็คือเวลาปฏิบัติ
ทุกก้าวที่เดินรู้สึกตัวไป
มันก็คือการเดินจงกรมนั่นแหละ
ไม่ใช่รีบเดินบิณฑบาตให้เสร็จๆ
ได้ข้าวมาแล้ววิ่งกลับวัดมาเลยนะ
โซ้ยลูกเดียวเลย กินให้อิ่ม
เอาบาตรไปล้างๆ
(เอาบาตร)ไปตากแดดซะหน่อยหนึ่ง
กะว่าทำธุระให้เสร็จแล้วจะได้ปฏิบัติ
ไอ้นั่นทำไม่เป็นหรอก ปฏิบัติไม่เป็น

.
ทุกก้าวที่เดินบิณฑบาต เนี่ยปฏิบัติ
เดินไปเรื่อยๆ เกิดไม่มีคนใส่บาตรเลย
หลวงพ่อเคยนะ ตอนเป็นนักศึกษา
ไปบวชวัดชลประทาน
หลวงพ่อปัญญาก็ให้เราไปอยู่คนเดียว
อยู่องค์เดียว
พระอื่นพระใหม่เนี่ยเขามีพี่เลี้ยง
ท่านให้หลวงพ่ออยู่คนเดียวเลยข้างเมรุ
ข้างแฟลชผีเป็นช่องๆที่เก็บไว้
เราก็อยู่
ไปบิณฑบาตเราไม่รู้ที่จะไปบิณฑบาต
ไม่รู้จะถามใคร
(หลวงพ่อ)ไม่ได้ข้าว ไม่ได้ข้าวเลย

ไม่ได้ข้าว เราก็เดินกลับ
พระอื่นนะเขาก็เดินยิ้มแย้มมา
โห ข้าวเขาเยอะมากเลย เต็มบาตรเลย
โห เนี่ยน่าจะแบ่งเราซะหน่อยนะ รู้แหล่ง

หลวงพ่อมาถึงประตูวัดนะ
มีโยมขับรถมาจอดใส่บาตร
พระพวกนั้นแบกมาตั้งแต่ตลาด
บาตรเต็มรับไม่ได้
ของเรารับสบาย
เนี่ยเราดีใจ เราเห็นว่าดีใจ
นี่ก็คือการปฏิบัติ

เดินบิณฑบาตไปรู้สึกแห้งแล้งจังเลย
วันนี้อดข้าวแหงๆเลย ใจฝ่อ
ตอนนั้นยังเด็กอยู่
ใจฝ่อ รู้ว่าใจฝ่อ มันรู้เองน่ะ
ตอนนั้น(หลวงพ่อ)ยังไม่เจอหลวงปู่ดูลย์นะ
แต่มันรู้เองน่ะ มันเคยปฏิบัติ

.
งั้นการปฏิบัตินะ
เราอย่าไปกังวลว่างานเยอะ ไม่มีเวลา
ถ้าเป็นงานที่ใช้ร่างกาย เนี่ยปฏิบัติได้ตลอด
ถ้าเป็นงานที่ใช้จิตใจต้องคิด เนี่ยปฏิบัติไม่ได้

งั้นอย่างพระฉันข้าวเสร็จแล้ว
ไปซักผ้า อะไรอย่างนี้ ก็ปฏิบัติทั้งนั้น
ซักผ้าเสร็จแล้ว
เหนื่อยเต็มทีแล้วงีบซะหน่อย ก็ไม่ว่า
แต่ขอให้หน่อยเท่านั้นแหละ
ถ้างีบเช้ายันค่ำมันก็ไม่ไหวเหมือนกัน

พอถึงก่อนสามโมงเย็น
ตัวใครตัวมันภาวนากันเอง
สามโมงเย็นออกมากวาดวัด
บางคนก็จะรีบกวาดให้เสร็จ
จะได้ไปภาวนา นี่ก็ภาวนาไม่เป็น
กวาดวัดก็คือเวลาภาวนา ๆ

หลวงพ่อตอนบวชอยู่วัดชลประทาน
มีพระผู้เฒ่าองค์หนึ่งนะ ท่านถือไม้กวาดสองอัน
ไม้กวาดดอกหญ้าสองอันนะกวาดวัด
กวาดหน้าวัดไปท้ายวัด กวาดท้ายวัดมาหน้าวัด
กวาดกลับไปกลับมาอยู่อย่างนี้นะทั้งวัน

หลวงพ่อเห็นแล้วหลวงพ่อสงสารท่าน
เลยไปบอกว่า หลวงพ่อครับ
หลวงพ่อไปนั่งสมาธิกับผมเถอะนะ
เดี๋ยวผมมาช่วยกวาด
ไม่ต้องกังวลหรอกนะเดี๋ยวจะช่วย
ท่านนะยิ้มหวานเลย
เรานึกถึงรอยยิ้มของท่านนะ
ยังอายไม่หายเลย
ท่านยิ้มหวานเลย
ท่านบอก คุณบวชชั่วครั้งชั่วคราว
คุณไปภาวนา หลวงพ่อกวาดเอง ไปเถอะ

มาภาวนาเป็นแล้วถึงรู้ว่า
ที่ท่านกวาดวัดเนี่ย ท่านภาวนา
ท่านเห็นร่างกายเคลื่อนไหว ใจเป็นคนดู
ปฏิบัติอยู่ตลอดนะ

.
งั้นการปฏิบัติธรรม
ไม่ใช่ลุกลี้ลุกลนให้งานเสร็จ
แล้วก็ไม่อยากจะทำงานอะไร
นิ่งๆ มีเวลาอยู่คนเดียวภาวนา
อย่างนั้นอ่อนหัดมากนะ ยังอ่อนหัด

“หัวใจจริงๆ ของการปฏิบัติ
คือชีวิตประจำวันนี่แหละออกมากระทบอารมณ์
ใจมันจะเปลี่ยนแปลง
ร่างกายเคลื่อนไหว ใจเป็นคนดู
จิตใจเปลี่ยนแปลง ใจก็เป็นคนดูไปนะ
ทำได้ทั้งวัน”

ยิ่งชีวิตพระนี่นะปฏิบัติได้ทั้งวัน
ระบบของพระเนี่ยมันเป็นระบบ
ที่ไม่ต้องใช้ความคิดอะไรมากมาย
ยกเว้นไปเรียนหนังสือ
พระเรียนหนังสือ
อันนั้นปฏิบัติไม่ได้ในช่วงที่ไปเรียนหนังสือ
นอกเวลาที่ไปเรียนหนังสือ
คือนอกเวลาที่ต้องใช้สมองนะ
สามารถปฏิบัติได้ทั้งหมดเลย

งั้นพยายามฝึกเข้าในชีวิตเรา
เคลื่อนไหวรู้สึก ๆ

_/|\_ _/|\_ _/|\_

พระธรรมเทศนา #หลวงพ่อปราโมทย์ ปราโมชฺโช

#วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี

แสดงธรรม ณ วัดสวนสันติธรรม
4 สิงหาคม 2561

CD สวนสันติธรรม แผ่นที่ 77
File: 610804B
พระธรรมเทศนาระหว่างนาที 40:07–49:29

ดาวน์โหลดไฟล์เสียงธรรมะได้ที่
Dhamma.com
…..
กราบคุณพระรัตนตรัยด้วยความเคารพอย่างสูง
กราบพ่อแม่ครูอาจารย์ด้วยความเคารพอย่างสูงค่ะ